begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

Lopen bijvoorbeeld

Blad: Tijdschrift voor Verzorgenden
Datum: 2002-07-31

Laatst stond ik op een groot, druk kruispunt te wachten voor het stoplicht. Op het zebrapad stak iemand over. Een kleine oude vrouw. Dat zag je niet meteen, het had ook een man kunnen zijn, of beter een mannetje.
Ze droeg een beige broek, een blauw jack en had een lichtblauwe muts op, aan haar voeten lichte wandelschoenen. Ze liep met een stok. Of lopen, dat is eigenlijk te veel gezegd.
Ze bewoog heel langzaam een voet vooruit en zette hem op de grond.
Zo dat was gelukt.
Vervolgens helde ze voorzichtig voorover om haar gewicht te verplaatsen.
Als dat gelukt was tilde ze haar andere voet op, bewoog hem naar voren en zette hem neer.
Weer een hele stap verder.
Haar ogen had ze geconcentreerd op de grond gericht. Van haar omgeving nam ze geen notie, daar had ze geen tijd voor.
Bij de volgende stap kreeg ze haar voet niet ver genoeg naar voren en hij kwam scheef op het asfalt terecht. Haar bovenlichaam schoot iets te ver door. Ze wankelde.
En ik hield m'n hart vast. Bij elke stap.
Maar ik niet alleen. De vrouw op de fiets naast mijn auto keek ook. En de voetgangers aan de overkant. Ik liet mijn blik over het kruispunt glijden en zag dat iedereen naar de vrouw staarde. De stoeprand was nog even spannend, maar ze redde het. Ze was net op tijd aan de overkant.
Ons verkeerslicht sprong op groen. De auto voor mij reageerde niet, de fietsers raceten niet weg, de tegenliggers kwamen niet op ons af. Even was er geen enkele beweging op het kruispunt, niemand toeterde, belde of vloekte. Het was alsof de tijd was stilgezet. Iedereen was verzonken in het lopen van die vrouw.
Stilaan kwam het verkeer weer op gang. Het was een vreemde gewaarwording, te weten dat ineens al die mensen met hun gedachte bij hetzelfde waren. Ontzagwekkende gedachten: over de vanzelfsprekendheid waarmee we doorgaans leven, over de toekomst die ons te wachten staat. Het was een levend tafereel van die huiveringwekkende uitspraak van de filosoof Arthur Schopenhauer: 'Het allerergste komt nog.' Maar dat die vrouw iedereen die druk, druk onderweg was even stilzette en even samenbond, dat was een klein wonder.

 
 

U zocht op:


blad: Tijdschrift voor Verzorgenden
 Er zijn 2 treffers

gezondheidszorg

1. Lopen bijvoorbeeld
Op het zebrapad stak iemand over. Even was er geen enkele beweging op het kruispunt, niemand toeterde, belde of vloekte. Het was alsof de tijd was stilgezet. Iedereen was verzonken in het lopen van die vrouw.  

Tijdschrift voor Verzorgenden

 

gezondheidszorg

2. Lesje pijnbestrijding
Er zit een onwrikbare plank in je rug geschroefd, die daar niet hoort. Hoe meer je op de pijn let, hoe verkrampter je je gaat bewegen. Je toestand wordt van kwaad tot erger, je probeert het boeddhistisch te ondergaan. Tot je uitroept: waar zijn de pillen!  

Tijdschrift voor Verzorgenden

 

U krijgt ook:  

Oost-Europa

Van Brody naar Berestetsjko
Herinnert ze zich nog iets van de Pools-Russische veldtocht, van de mannen van Boedjonny? 'Wie? wie?' kraakt haar stem gretig. Ze houdt haar hand als een schelp tegen haar oor. Andrej schreeuwt de vraag in het Oekraïens, de dochter herhaalt het nog eens.   

Steden zonder geheugen

 

Duitsland

Feelgood oder Kühltruhe
Sie haben die Erinnerung an eine Welt, die vor immer verschwunden ist gemeinsam, die jungen Schriftsteller der ehemaligen DDR. Ein Vergleich von Meine freie deutsche Jugend von Claudia Rusch und Moskauer Eis von Annett Gröschner.   

Universiteit van Amsterdam

 

dood

Rituele dans rond het sterfbed
Het lijkt wel of we onze vergankelijkheid steeds minder voor lief nemen. De dood is een bedrijfsongeval. Het had eigenlijk niet mogen gebeuren. We vinden het al snel onrechtvaardig als iemand sterft. We gaan gebukt onder de vraag: waarom hij?   

de Volkskrant