begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

Eet vies, blijf gezond

Blad: Metro
Datum: 2001-06-13

Onbekommerd at ik vroeger alles op wat me werd voorgezet. Alleen van dikke vellen in melk of koffie moest ik wel eens kokhalzen. Makkelijke tijden waren het. Een hutje buiten de Laotiaanse hoofstad Vientiane, een gaarkeuken in het Oekraïense stadje Doebno, de cafetaria van Vette Herman in een Nijmeegs sousterrain, ik kwam, had honger en at.
De laatste tijd is dat veranderd. Niet uit principe en ook niet omdat ik ziek werd van dat eten, maar ik word steeds kieskeuriger. Als ik in een restaurant zie dat mijn vork niet helemaal schoon is, is mijn eerste impuls: klagen en een nieuwe vragen. Terwijl ik vroeger het ding gewoon een keer langs een servet, het tafelkleed of de zoom van m'n rok veegde. Ik vraag me nu ook vaker af waar het eten vandaan komt, of het wel vers is, hoe de keuken eruit ziet en of de kok niet een onfris sujet is dat in zijn neus peutert of erger.
Zou het de leeftijd zijn? Ben ik mijn onschuld verloren? Waarschijnlijk wel. En dat net op het moment dat er een collectieve voedselfobie heerst. Het is een ongelukkige combinatie: ik word uit mezelf al een zeikerd en tegelijkertijd roept iedereen om me heen ook nog eens dat je niet voorzichtig genoeg kunt zijn. 'Eet jij nog vléés?' 'Ja, ja', verdedig ik me, 'maar wel van de scharrelslager', zoals het hoort, want dierenleed tegen gaan lijkt me een goed streven. Maar zelfs dat is op het randje, want vlees is riskant voor je gezondheid. En al het andere eten trouwens ook.
Voor je het weet koop je alleen nog driedubbeldwars gekeurmerkte etenswaren en begin je bij al het andere te kokhalzen: bacillen! bederf!hormonen! vergif! Natuurlijk moeten lieden die uit hebzucht met eten knoeien worden aangepakt, maar die onbeschaamde angst voor het eigen hachje stuit me tegen de borst, het begint verdacht veel op smetvrees te lijken.
Verbeter de wereld begin bij jezelf, dacht ik, en ik onderwierp mezelf vijf weken aan moderne gedragstherapie in de vorm van exposure in vivo. Dat wil zeggen dat ik mezelf heb blootgesteld aan datgene wat ik normaal uit de weg ga. Eigenlijk moet je dat heel geleidelijk doen, maar ik ben meteen in het diepe gesprongen: ik ben voor vijf weken naar Oost-Europa afgereisd. En echt, ik kan het u aanraden, want ik ben gelouterd teruggekomen. Als ontbijt at ik oliebollen gevuld met een lauwe grijze vleessubstantie, als lunch deegwaren gevuld met een lauwe grijze vleessubstantie en als diner een lap onbestemd suddervlees, een glibberige kippenpoot of een schijf glazige vis. Vegetarisch kon ook, dan kreeg je blikgroente met oude gebakken aardappels.
Mijn reisgenoot en ik hadden een stilzwijgende afspraak. We vroegen elkaar: 'Smaakt het?', zeiden vlakjes 'mmm', en pas als we uitgegeten waren, biechtten we elkaar op dat het niet te vreten was geweest. Dat werkte heel goed, zo wisten we onze magen zonder problemen te vullen.
Eén keer, geheel onverwacht, was het prijs: het was lekker! Die avond durfden we zelfs al tijdens de maaltijd ons oordeel te geven, ineens was het feest. De volgende avond zijn we met een grote boog om dat restaurant heengelopen. Therapietrouw is belangrijk. Uiteindelijk vonden we iets dat ons geschikt leek, een nieuwe keten die de Oost-Europese concurrent van Mc Donald's moet worden. De inrichting was zeer kleurrijk en alles schitterde en spiegelde je tegemoet. Zeer contrastrijk hingen boven de balie grote foto's van gerechten waaruit alle kleur was weggetrokken. Het eten in de grote sudderbakken zag er precies zo uit. Vierentwintig uur per dag kon je hier eten, beaamden de hologige serveerstertjes in hotpants. Manmoedig aten we ons bord bíjna leeg. En weer zijn we er natuurlijk niet ziek van geworden. Al met al is mijn therapie geslaagd. Laatst heb ik thuis ook maar eens slappe frites gegeten, gebakken in oude olie, plus een frikandel en een doorgekookte grijze gehaktbal, allemaal van de cafetaria om de hoek. Het is gezond eten op zijn tijd, omdat het behoedt voor de ziekte die kieskeurigheid heet.

Pauline de Bok
journalis

 
 

landschap en openbare ruimte

De eetbare stad rukt op
De eetbare stad is hot. Buurtmoestuinen en grootschalige stadslandbouw moeten duurzame voedselvoorziening naderbij brengen. En het is nog goed voor de leefbaarheid ook. Burgers ontfermen zich over de groene openbare ruimte in hun buurt.   

Vrij Nederland

 

dood

Berichten van een naderend einde
Hoe leven mensen in het aangezicht van de dood? `Niemandsland´ is het eerste verhaal uit mijn boek over het sterven en de dood van vijf mensen. Elk sterven is anders, elk doodgaan is alledaags én onbevattelijk.   

Uitgeverij L.J. Veen

 

divers

I love bureaucratie
Het is flauw en verwend. We verwisselen simpelweg steeds onze pet: `Iedereen het best mogelijke´ en `Weg met de bureaucratie´, al naar gelang het ons uitkomt. Natuurlijk houdt niemand van bureaucratie.   

de Volkskrant

 

divers

Louis Zwiers (4)
Verdwenen routes
Waarin we naar Almere Haven gaan en hij niet meer begrijpt hoe hij er ooit is weggeraakt, en later in de auto schalks vraagt of hij ook even mag rijden.   

ongepubliceerd

 

divers

Vrouw en auto
De man keek me aan of ik gek geworden was en loerde om zich heen of hij niet ergens een verborgen camera ontwaarde. Ik gaf geen krimp, ik had dit al vaker aan de hand gehad en alle mannen die ik om hulp had gevraagd, zag ik denken: maf wijf...   

Metro

 

polders

6,74 Meter onder NAP
Vanaf sommige plekken in de polder wordt het water in wel vier trappen omhoog gemalen. Van slootje in sloot, in tocht, in Ringvaart, in Hollandsche IJssel. Ondertussen zakt de polder nog steeds met zo´n centimeter per jaar.   

de Volkskrant

 

begraafplaatsen

Begraafplaats Buitenveldert
Zou ik hier willen liggen? vraag ik me af. Donkere luchten komen aangejaagd, het begint te hagelen. Met een paar mensen schuilen we onder een afdakje. Het is wel lawaaiig hier, aarzel ik. Dat hoor je toch niet meer als je dood bent, vinden de anderen.   

de Volkskrant

 

divers

Rijpen en rotten
Hoe de komst van Turken en Marokkanen de Nederlandse fruit- en groentemarkt veranderde. En hoe lange afstanden, uitgekiende bewaartechnieken en ingenieuze veredeling in dienst staan van de grootst mogelijke afzetmarkt - en de smaak?   

Vrij Nederland

 

Duitsland

Augentrost in Goerslow
2011 besuchte Pauline de Bok Schweriner Außenstelle der Stasi-Unterlagen-­Behörde zur Akteneinsicht. Die Erkenntnisse fließen in ihre gegenwärtigen Buchprojekte ein. Der Text "Augentrost in Görslow" reflektiert ihre Eindrücke vor Ort und aus den Ge   

Website BStU

 

Duitsland

Blind van hart
Een moeder die haar kind verlaat, het loodzware Duitse verleden - alles blijft doorwerken. Julia Franck (1970) won de Deutsche Buchpreis voor haar roman over de overerving van het (nood)lot. Die Mittagsfrau nu vertaald als De middagvrouw.   

Vrij Nederland