begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

Kijken als een ree

Blad: Magazine Buit
Datum: 2018-07-01
Beeld: Ralf Krelaus

2.

De zon is net onder. Ik loop door het jachtveld omhoog over het veldweggetje en sta ineens oog in oog met een reebok, veertig meter heuvel af. Freeze. Zijn witte geweipunten blinken. De wind waait in mijn gezicht. Mooi zo, uit zijn richting, hij ruikt me niet. Mijn silhouet steekt af tegen de lucht. Minpunt, elke beweging zal me verraden. Het is nog een jong beest. Hij spant zijn lijf en kijkt indringend mijn kant op, beweegt zijn kop, alsof hij iets afweegt. En komt dan naar me toe. Staat stil. Op twintig meter nu. Gretig, hij hoopt misschien al een eigen territorium te veroveren, zodat hij zich in juli, als hij stijf staat van de hormonen, volop kan verlustigen aan gewillige geiten.

Hij kijkt en kijkt. Wat ziet hij? Mijn jas is vaalbruin, mijn rode sjaal in zijn ogen ook. Ik houd mijn adem in. Zou ik voor hem een vrijstaande boom kunnen zijn? Of weet hij dat hier geen boom staat, en dat die er ook niet plotsklaps kan staan? Zou ik in zijn ogen misschien zelfs een ree kunnen zijn, of er in de verte aan doen denken? Of ga ik nu te ver? Ik heb geen idee hoe een ree het landschap, zijn leefgebied ervaart. Hij heeft een panoramablik, weet ik, en hij kan met minder licht toe dan ik.
En zo staan we tegenover elkaar. Maar of hij dat ook zo ziet: ‘tegenover elkaar’? Als ik voor een boom sta, zeg ik ook niet dat ‘we’, de boom en ik, tegenover ‘elkaar’ staan. Na een minuut of wat houdt de bok het voor gezien, draait zich om en verdwijnt achter een wilgenbosje.
     Ik loop terug naar huis. Nog één keer kijk ik, in een reflex, achterom. Met grote sprongen komt hij achter me aan. Verbluft sta ik stil: achtervolgt hij me nou? Dichterbij gekomen lijkt hij er zelf ook van te schrikken en gaat er schielijk vandoor. Achter het bosje hoor ik hem schelden – die onbeholpen mengeling van hard kuchen en hees blaffen –, onzeker, niet dreigend zoals een bok die zijn rivaal wil verdrijven, maar alsof hij een vergissing inziet.

 Al lopend probeer ik als een ree te kijken, in de breedte, maar mijn ogen staan te veel naar voren, ik probeer zonder scherpte-diepte te zien, kijk door mijn oogharen, maar weet niet of dat ergens op slaat, ik probeer de kleuren weg te denken, maar hoe kan ik het rood van mijn sjaal nu níét zien; alles vaal zien en voor blauw gealarmeerd op de vlucht slaan? Stel je voor, ik huiver, wat een naargeestige wereld.
Gelukkig weet een ree niet beter, sus ik, hij kan niet buiten zijn eigen ogen om kijken. Zo overleeft hij, daar heeft zijn evolutie hem gebracht. Maar dat geldt natuurlijk evengoed voor mij, mijn wereld is ook maar een uitsnede, mijn zintuigen zijn toegesneden op het overleven van de menselijke soort. De wereld is helemaal niet zoals ik haar zie, wij mensen zijn de maatstaf niet, sterker nog, er is geen maatstaf. Dat verbeelden we ons maar.

Pauline de Bok schrijft, vertaalt en jaagt

 

 

 

 
 

Oost-Europa

Novi Sad, tien jaar later
Tien jaar geleden alweer zijn de omstreden NAVO-bombardementen op Servië. Nog steeds verkeert het land in isolement. Een reportage uit de tweede stad, Novi Sad, thuishaven van de beroemde schrijver Aleksandar Tisma.     

Vrij Nederland

 

Duitsland

Blind van hart
Een moeder die haar kind verlaat, het loodzware Duitse verleden - alles blijft doorwerken. Julia Franck (1970) won de Deutsche Buchpreis voor haar roman over de overerving van het (nood)lot. Die Mittagsfrau nu vertaald als De middagvrouw.   

Vrij Nederland

 

Duitsland

Feelgood oder Kühltruhe
Sie haben die Erinnerung an eine Welt, die vor immer verschwunden ist gemeinsam, die jungen Schriftsteller der ehemaligen DDR. Ein Vergleich von Meine freie deutsche Jugend von Claudia Rusch und Moskauer Eis von Annett Gröschner.   

Universiteit van Amsterdam

 

polders

6,74 Meter onder NAP
Vanaf sommige plekken in de polder wordt het water in wel vier trappen omhoog gemalen. Van slootje in sloot, in tocht, in Ringvaart, in Hollandsche IJssel. Ondertussen zakt de polder nog steeds met zo´n centimeter per jaar.   

de Volkskrant

 

vertalen

Der Mann aus Meuselwitz
Wolfgang Hilbig übersetzen ist das Thema meiner Masterarbeit (2008). Dazu habe ich Prosa und Lyrik übersetzt und annotiert, und Essays über Übersetzen als Wissenschaft, Handwerk und Kunst geschrieben. Lesen Sie hier Vorwort und Einleitung.   

Universiteit Utrecht

 

Oost-Europa

Minsk: wonderlijk over the top
Geen billboards, geen hippe winkelpuien, zelfs de tand des tijds lijkt geen vat te hebben op Minsk. In de laatste dictatuur van Europa lijkt geen vuiltje aan de lucht. Nergens zijn de vrouwen zo kortgerokt en de wodka vloeit rijkelijk.   

de Volkskrant

 

dood

Rituele dans rond het sterfbed
Het lijkt wel of we onze vergankelijkheid steeds minder voor lief nemen. De dood is een bedrijfsongeval. Het had eigenlijk niet mogen gebeuren. We vinden het al snel onrechtvaardig als iemand sterft. We gaan gebukt onder de vraag: waarom hij?   

de Volkskrant

 

Oost-Europa

Moldavische kiespijn
Die avond, zo ontdek ik, gaat Valéry hem zijn kies trekken. Met een nijptang. Valéry kan en durft alles, weten de anderen. Tudor krimpt nog meer ineen als hun lachen door de keuken schalt. Het wordt tijd dat hij een man wordt. Van pijn wordt hij hard.   

NRC Handelsblad

 

Duitsland

Georg Büchner soll seine Jugend zurückhaben
»Es fasste ihm eine namenlose Angst in diesem Nichts: er war im Leeren!« Der Roman Lenz von dem 22-Jährigen Georg Büchner (1813-1837) ist eine moderne Geschichte über Wahnsinn, neunzehn Jahre vor Freuds Geburt. Über Lenz und seine Reze   

Universiteit van Amsterdam

 

begraafplaatsen

Het eerste graf
De graven zijn kleurrijk en gevarieerd: een teddybeer, een tulp, vier azen met als opschrift: `Buiten haar familie om was bridgen haar lust en haar leven´. Een bronzen Christus hangt aan het kruis onder een afdakje, tegen de voet staat een vakantiekiekje   

de Volkskrant