begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

2. Kijken als een ree

Blad: Magazine Buit
Datum: 2018-07-01
Beeld: Ralf Krelaus

De zon is net onder. Ik loop door het jachtveld omhoog over het veldweggetje en sta ineens oog in oog met een reebok, veertig meter heuvel af. Freeze. Zijn witte geweipunten blinken. De wind waait in mijn gezicht. Mooi zo, uit zijn richting, hij ruikt me niet. Mijn silhouet steekt af tegen de lucht. Minpunt, elke beweging zal me verraden. Het is nog een jong beest. Hij spant zijn lijf en kijkt indringend mijn kant op, beweegt zijn kop, alsof hij iets afweegt. En komt dan naar me toe. Staat stil. Op twintig meter nu. Gretig, hij hoopt misschien al een eigen territorium te veroveren, zodat hij zich in juli, als hij stijf staat van de hormonen, volop kan verlustigen aan gewillige geiten.

Hij kijkt en kijkt. Wat ziet hij? Mijn jas is vaalbruin, mijn rode sjaal in zijn ogen ook. Ik houd mijn adem in. Zou ik voor hem een vrijstaande boom kunnen zijn? Of weet hij dat hier geen boom staat, en dat die er ook niet plotsklaps kan staan? Zou ik in zijn ogen misschien zelfs een ree kunnen zijn, of er in de verte aan doen denken? Of ga ik nu te ver? Ik heb geen idee hoe een ree het landschap, zijn leefgebied ervaart. Hij heeft een panoramablik, weet ik, en hij kan met minder licht toe dan ik.
En zo staan we tegenover elkaar. Maar of hij dat ook zo ziet: ‘tegenover elkaar’? Als ik voor een boom sta, zeg ik ook niet dat ‘we’, de boom en ik, tegenover ‘elkaar’ staan. Na een minuut of wat houdt de bok het voor gezien, draait zich om en verdwijnt achter een wilgenbosje.
Ik loop terug naar huis. Nog één keer kijk ik, in een reflex, achterom. Met grote sprongen komt hij achter me aan. Verbluft sta ik stil: achtervolgt hij me nou? Dichterbij gekomen lijkt hij er zelf ook van te schrikken en gaat er schielijk vandoor. Achter het bosje hoor ik hem schelden – die onbeholpen mengeling van hard kuchen en hees blaffen –, onzeker, niet dreigend zoals een bok die zijn rivaal wil verdrijven, maar alsof hij een vergissing inziet.

 Al lopend probeer ik als een ree te kijken, in de breedte, maar mijn ogen staan te veel naar voren, ik probeer zonder scherpte-diepte te zien, kijk door mijn oogharen, maar weet niet of dat ergens op slaat, ik probeer de kleuren weg te denken, maar hoe kan ik het rood van mijn sjaal nu níét zien; alles vaal zien en voor blauw gealarmeerd op de vlucht slaan? Stel je voor, ik huiver, wat een naargeestige wereld.
Gelukkig weet een ree niet beter, sus ik, hij kan niet buiten zijn eigen ogen om kijken. Zo overleeft hij, daar heeft zijn evolutie hem gebracht. Maar dat geldt natuurlijk evengoed voor mij, mijn wereld is ook maar een uitsnede, mijn zintuigen zijn toegesneden op het overleven van de menselijke soort. De wereld is helemaal niet zoals ik haar zie, wij mensen zijn de maatstaf niet, sterker nog, er is geen maatstaf. Dat verbeelden we ons maar.

Pauline de Bok schrijft, vertaalt en jaagt

 

 

 

 
 

divers

Louis Zwiers (3)
Droom of werkelijkheid
Waarin hij vertelt over ruzie met de buren omdat ze een sloopauto in zijn kamer hebben gezet, zijn jonge jaren als muzikant in Parijs, en ontdekt dat het geld uit zijn zak is verdwenen.   

ongepubliceerd

 

Oost-Europa

Gevallen helden
Geschiedenis wordt Disneyland in Grutas Park waar oude sovjet-helden in steen een plaats hebben gekregen. Een Litouwse worstelkampioen bracht ze bijeen, één Marx, twaalf Lenins, twee Stalins, twee Dzerzjinski's en talloze kleiner helden.   

de Volkskrant

 

polders

Het horizonspel
Een vogel tjilpt vijf keer. Een groep ganzen scheert over. Boven de vaarten hangt lichte nevel, het groen verkleurt al winters bruinig. Verlangend begint de wind te zuchten en breekt - door een muisklik - plotseling af.   

de Volkskrant

 

Duitsland

Huis met een verhaal
Wat is je huis? Je huis is In de eerste plaats een dak. Boven jouw hoofd, maar vaak ook boven dat van anderen. Eerdere bewoners, passanten, dieren die we meestal niet eens kennen. Soms, als je alleen bent, beginnen ze te spreken.   

Eigen Huis Magazine

 

divers

Meisjes van 13
Het is 1969. Ik ben 13 en zit in mijn dagboek te schrijven. Op de radio zingt Paul van Vliet: 'Meisjes van dertien/niet zo gelukkig/meisjes van dertien/d'r net tussenin...' Hoe verging het de naoorlogse meisjes van 13. Acht gesprekken en dagboeken.   

Maandblad O

 

gezondheidszorg

Insluiper Alzheimer
'Drie jaar geleden hebben we in onze nieuwjaarsbrief geschreven dat Ted Alzheimer heeft', vertelt Jan. 'Mensen vonden het moedig, maar wij generen ons niet. Moeten wij ons ook nog gaan generen? Kom nou! Het is al erg genoeg dat Ted Alzheimer heeft.   

Denkbeeld

 

gezondheidszorg

Luisteren naar je lichaam
Ik heb het laatst eens systematisch geprobeerd. Ik luisterde goed en was op sterven na dood: pijn in m´n linkerzij, in m´n rechterzij, in m´n hartstreek, in m´n bekken, in m´n gewrichten, pijn in m´n borsten, aan m´n oogbollen, in m´n kop en...   

de Volkskrant

 

Oost-Europa

Steden zonder geheugen
In het voetspoor van Isaak Babel trok Pauline de Bok samen met de slavist Aai Prins midden jaren negentig door de Oekraïne. Op zoek naar de verdwenen wereld van zijn verhalencyclus Rode Ruiterij en zijn Dagboek 1920.   

Uitgeverij Meulenhoff

 

Duitsland

Wendezeiten in Fürstenwerder
Erst 2013 wurde meine Wende-Reportage über das Dorf Fürstenwerder in der Uckermark ins Deutsche übersetzt und publiziert. Die Frage war Anfang 1990: Was macht die Wende mit den Menschen - weit weg von Berlin und der Weltpolitik?   

Maandblad O

 

Oost-Europa

Novi Sad, tien jaar later
Tien jaar geleden alweer zijn de omstreden NAVO-bombardementen op Servië. Nog steeds verkeert het land in isolement. Een reportage uit de tweede stad, Novi Sad, thuishaven van de beroemde schrijver Aleksandar Tisma.     

Vrij Nederland