begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

2. Kijken als een ree

Blad: Magazine Buit
Datum: 2018-07-01
Beeld: Ralf Krelaus

De zon is net onder. Ik loop door het jachtveld omhoog over het veldweggetje en sta ineens oog in oog met een reebok, veertig meter heuvel af. Freeze. Zijn witte geweipunten blinken. De wind waait in mijn gezicht. Mooi zo, uit zijn richting, hij ruikt me niet. Mijn silhouet steekt af tegen de lucht. Minpunt, elke beweging zal me verraden. Het is nog een jong beest. Hij spant zijn lijf en kijkt indringend mijn kant op, beweegt zijn kop, alsof hij iets afweegt. En komt dan naar me toe. Staat stil. Op twintig meter nu. Gretig, hij hoopt misschien al een eigen territorium te veroveren, zodat hij zich in juli, als hij stijf staat van de hormonen, volop kan verlustigen aan gewillige geiten.

Hij kijkt en kijkt. Wat ziet hij? Mijn jas is vaalbruin, mijn rode sjaal in zijn ogen ook. Ik houd mijn adem in. Zou ik voor hem een vrijstaande boom kunnen zijn? Of weet hij dat hier geen boom staat, en dat die er ook niet plotsklaps kan staan? Zou ik in zijn ogen misschien zelfs een ree kunnen zijn, of er in de verte aan doen denken? Of ga ik nu te ver? Ik heb geen idee hoe een ree het landschap, zijn leefgebied ervaart. Hij heeft een panoramablik, weet ik, en hij kan met minder licht toe dan ik.
En zo staan we tegenover elkaar. Maar of hij dat ook zo ziet: ‘tegenover elkaar’? Als ik voor een boom sta, zeg ik ook niet dat ‘we’, de boom en ik, tegenover ‘elkaar’ staan. Na een minuut of wat houdt de bok het voor gezien, draait zich om en verdwijnt achter een wilgenbosje.
Ik loop terug naar huis. Nog één keer kijk ik, in een reflex, achterom. Met grote sprongen komt hij achter me aan. Verbluft sta ik stil: achtervolgt hij me nou? Dichterbij gekomen lijkt hij er zelf ook van te schrikken en gaat er schielijk vandoor. Achter het bosje hoor ik hem schelden – die onbeholpen mengeling van hard kuchen en hees blaffen –, onzeker, niet dreigend zoals een bok die zijn rivaal wil verdrijven, maar alsof hij een vergissing inziet.

 Al lopend probeer ik als een ree te kijken, in de breedte, maar mijn ogen staan te veel naar voren, ik probeer zonder scherpte-diepte te zien, kijk door mijn oogharen, maar weet niet of dat ergens op slaat, ik probeer de kleuren weg te denken, maar hoe kan ik het rood van mijn sjaal nu níét zien; alles vaal zien en voor blauw gealarmeerd op de vlucht slaan? Stel je voor, ik huiver, wat een naargeestige wereld.
Gelukkig weet een ree niet beter, sus ik, hij kan niet buiten zijn eigen ogen om kijken. Zo overleeft hij, daar heeft zijn evolutie hem gebracht. Maar dat geldt natuurlijk evengoed voor mij, mijn wereld is ook maar een uitsnede, mijn zintuigen zijn toegesneden op het overleven van de menselijke soort. De wereld is helemaal niet zoals ik haar zie, wij mensen zijn de maatstaf niet, sterker nog, er is geen maatstaf. Dat verbeelden we ons maar.

Pauline de Bok schrijft, vertaalt en jaagt

 

 

 

 
 

Duitsland

Laudatio zum Annalise-Wagner-Preis 2010
Am 26. Juni 2010 hielt Axel Kahrs in Wittenhagen (Mecklenburg-Strelitz) seine Laudatio auf >Blankow oder Das Verlangen nach Heimat< anlässlich der Auszeichnung der Autorin Pauline de Bok mit dem Annalise-Wagner-Preis.   

Blankow

 

landschap en openbare ruimte

Bonanza in Brabant
Brabantse boerderijen maken plaats voor paardenparadijzen. Springruiters, schoolmeisjes en zakenmensen netwerken op hippische lifestyle-evenementen. De milieubeweging is minder enthousiast. De paardensector vréét ruimte.   

de Volkskrant

 

divers

Louis Zwiers (6)
De schim van Polly Waarin hij zich zorgen maakt om zijn vrouw, die ´s nachts weer zo geschreeuwd heeft, wil weten hoe zijn nieuwe baseballpet hem staat en steeds zijn hondje zoekt.   

ongepubliceerd

 

divers

Meisjes van 13
Het is 1969. Ik ben 13 en zit in mijn dagboek te schrijven. Op de radio zingt Paul van Vliet: 'Meisjes van dertien/niet zo gelukkig/meisjes van dertien/d'r net tussenin...' Hoe verging het de naoorlogse meisjes van 13. Acht gesprekken en dagboeken.   

Maandblad O

 

Duitsland

Leven met de DDR
De Stasi-film Das Leben der Anderen laat de kijker met een gerust hart achter: de DDR is voltooid verleden tijd. Maar de documentaire Jeder schweigt von etwas anderem laat zien hoe anders de dagelijkse realiteit is.   

Duitslandweb.nl

 

gezondheidszorg

Insluiper Alzheimer
'Drie jaar geleden hebben we in onze nieuwjaarsbrief geschreven dat Ted Alzheimer heeft', vertelt Jan. 'Mensen vonden het moedig, maar wij generen ons niet. Moeten wij ons ook nog gaan generen? Kom nou! Het is al erg genoeg dat Ted Alzheimer heeft.   

Denkbeeld

 

landschap en openbare ruimte

Doesburgse onderdoorgang
Nederland is ervan vergeven: duikers. Het zijn de ondergeschoven kinderen van onze infrastructuur. Kunstwerken & Kunstwerken zoomt erop in. Hieronder: een duiker met faunapassage in Doesburg.   

Kunstwerken & Kunstwerken

 

begraafplaatsen

Begraafplaats Buitenveldert
Zou ik hier willen liggen? vraag ik me af. Donkere luchten komen aangejaagd, het begint te hagelen. Met een paar mensen schuilen we onder een afdakje. Het is wel lawaaiig hier, aarzel ik. Dat hoor je toch niet meer als je dood bent, vinden de anderen.   

de Volkskrant

 

bossen

Wakker gekust door de tornado
`Gouden pech´ noemt de brochure Hoogvliet Vernieuwt de storm achteraf. Op een dag begonnen mensen met andere ogen naar het Ruigeplaatbos te kijken. En wat bleek? De natuur was tot leven gekomen, de storm had haar wakker gekust.   

de Volkskrant

 

divers

I love bureaucratie
Het is flauw en verwend. We verwisselen simpelweg steeds onze pet: `Iedereen het best mogelijke´ en `Weg met de bureaucratie´, al naar gelang het ons uitkomt. Natuurlijk houdt niemand van bureaucratie.   

de Volkskrant