begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

1. Ein weites Feld

Blad: Magazine Buit
Datum: 2018-05-01
Beeld: Tijs van den Boomen

Op de dag dat ik mijn eerste everzwijn buitmaakte, schoot ik mezelf als dierenvriend aan flarden. Tenminste, in de ogen van de buitenwereld. Dat was even slikken en ik moet toegeven, het is ook nogal paradoxaal: nooit eerder heb ik zoveel naar dieren gekeken, zo ingespannen naar ze geluisterd, zoveel gedachten aan ze gewijd en over ze gelezen. Nog nooit gingen ze me zo aan het hart als nu ik op ze jaag, er af en toe eentje dood en opeet.
 
Zes jaar en twee boeken over jagen verder ben ik gewend aan mezelf als jager en de reacties die dat uitlokt. Nog altijd prijs ik de dag waarop ik als een ontdekkingsreiziger die nieuwe wereld betrad, ein weites Feld, zoals dat in het Duits zo mooi heet, oftwel een complexe kwestie, waarmee ik mijn leven lang vooruit kan. Door de ramen van mijn Mecklenburgse koeienstal, waar ik een deel van het jaar woon, zie ik het wild lopen, ik stap naar buiten, struin door het jachtveld, zit uren met mijn geweer in een kansel – en kan er geen genoeg van krijgen. 
De boog van mijn leven spant zich terug naar mijn jeugd op het Twentse platteland. Als ik een reebok ontweid en zijn organen controleer, zie ik weer voor me hoe mijn vader in zijn witte dierenartsjas zijn scalpel in het blauwig buikvlies zette. En als ik het beest vil en in stukken snijd, herinner ik me slager Hoek aan de overkant.
Mijn louter stadse jaren zijn voorbij. De natuur is geen romantisch decor meer om me met mijn handen in mijn zakken aan te vergapen. Ik maak er deel van uit, ik heb er iets te zoeken, zet mijn lichaam in, word sterker, behendiger, mijn zintuigen scherpen zich, ik ben natuur, een predator op zoek naar buit. Ik probeer me in het wild te verplaatsen. Tegelijkertijd houden de dieren me een spiegel voor: ik zoek niet naar het menselijke in hen, ik zoek naar het dier in ons.
Als ik de trekker overhaal en het damkalf omvalt, begint mijn lichaam te trillen en te gloeien, spanning en concentratie ontladen zich. Ik noem het een geluksgevoel, euforie, maar wie dat pervers vindt, mag ook zeggen dat mijn lijf volschiet met endorfine. Dat klinkt nogal klinisch, maar ik vind het best, want zo zou je het bij dieren noemen.
 
In mijn leven vervagen de tegenstellingen. Mensen zijn dieren, mensen zijn natuur, er is geen kroon der schepping, we weten niet half wat we doen. Dat maant tot bescheidenheid, we kunnen niet zomaar over dieren beschikken, of we nu veeboer zijn, huisdieren houden of jagen.
Ik maak een dier buit omdat ik het wil eten. Ik eet alleen vlees van dieren die de kans hebben gekregen naar hun natuur te leven. Ander vlees sla ik af. Geen punt, ik kan heel goed zonder. ‘Jíj wilt geen vléés?’ krijg ik dan vaak te horen. Ongeloof is mijn deel, moet je nóú horen, schaterlachen. ‘En dat zeg jíj, als jáger?’ Ja, dat zeg ik als jager. Juist als jager.
 
Pauline de Bok schrijft, vertaalt en jaagt. Ze schreef onder meer de boeken De jaagster en Buit.
 
 

 
 

parken

`De architect hoeft hier niet te wonen´
`Anti-parken´, noemen critici de nieuwe Haagse stadsparken uit het beleidsplan Licht op groen. Busladingen architecten komen er kijken. De Turkse moeders willen meer speelruimte voor de kleintjes en minder Bulgaarse illegalen.   

de Volkskrant

 

dood

Doodsberichten
Voor Doodsberichten werkte ik drie jaar als vrijwilliger in de terminale thuiszorg en tekende de gebeurtenissen op. Door elk van de vijf verhalen speelt de vraag: Hoe leven mensen in het aangezicht van de dood?   

Uitgeverij Meulenhoff

 

vertalen

Over het vertalen van Herrndorfs weblog
Pauline de Bok is de vertaler van Leven met het pistool op tafel ("Arbeit und Struktur") van Wolfgang Herrndorf. Literair Nederland vroeg haar naar de lastigste problemen bij het vertalen van dit boek en naar haar oplossingen.   

Literair Nederland

 

Duitsland

Blankow of het verlangen naar Heimat
Op een boerderij in het lege noordoosten van Duitsland strijkt een vrouw uit Amsterdam neer, alleen met een hond, uit verlangen naar een kaler bestaan. Al snel gaat ze op zoek naar de kinderen van vroeger, die opgroeiden in het Derde Rijk en de DDR.   

Uitgeverij L.J. Veen

 

gezondheidszorg

De Freudiaanse verleiding (1)
Zes jaar op de bank
`Ik heb lang gezocht om te worden wie ik ben. Zes jaar was ik in psychoanalyse. Je ongeluk neemt niet echt af, alleen weet je je te beperken tot je echte ongeluk, daarmee moet je leven.´   

Intermediair

 

Duitsland

Jochen, schaff dir eine Kuh an
Geschichten aus dem 700 Jahre alten kleinen Fürstenhagen, einem mecklenburgischen Dorf von freien Bauern an der Grenze zu Brandenburg. Ein Buch voller Bilder vom Leben der Menschen, »als dürfe man durch einen Spalt in die Zeit blicken...«   

Gut Conow

 

Duitsland

Homo faber, was treibt dich?
In Volker Schlöndorffs Filmadaption Homo faber steht das filmische Zeichensystem im Dienste der Liebesgeschichte und nicht der ominösen, zum Scheitern verurteilten Flucht vor dem Schicksal wie in Max Frischs Roman. Eine vergleichende Analyse.   

Universiteit van Amsterdam

 

Oost-Europa

In Estland zingt de taal
Eigenlijk is het een wonder dat Estland bestaat. Een land met 1,4 miljoen inwoners, een taal die nauwelijks familie heeft en die slechts door één miljoen mensen wordt gesproken. Maar wel een taal die zingt en de blik naar het noorden drijft.   

de Volkskrant

 

Duitsland

Noodlottige scènes uit een literair huwelijk
`Twee sleutelromans die de roddelbladen-nieuwsgierigheid aanwakkeren. Je kijkt als lezer tot diep in de slaapkamer, tot in het hart van een folie à deux.´ Een essay over Nachtgeschwister van Natascha Wodin en Das Provisorium van Wolfgang H   

Armada

 

levensbeschouwing

Het boeddhistische leven van monnik Mettavihari
Op 25 maart 2007 overleed de Thaise monnik Mettavihari. Sinds 1973 is hij het boegbeeld van het Theravada-boeddhisme in Nederland, geestelijk vader van vele Thai, geroemd meditatieleraar. 'Als je zegt dat je verlicht bent, is dat alleen maar ego.'   

Uit&thuis