begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

Doodsberichten

Blad: Uitgeverij Meulenhoff
Datum: 1999-11-21
Beeld: Barbara Metselaar

‘Geen levenseinde, geen doodsstrijd of overgave aan de dood is hetzelfde. Er staat – vrij naar Hank Williams – maar één ding vast: “We’ll never get out of this world alive.” En slechts van één ding ben ik bijna net zo overtuigd geraakt: dat iemand sterft zoals hij geleefd heeft.’
Dat schrijft Pauline de Bok in het nawoord van Doodsberichten. In dit boek doet ze verslag van het sterven en de dood van vijf mensen. Ze bezocht hen thuis, in het ziekenhuis of verpleeghuis en was onderdeel van hun dagelijks leven. De laatste weken of maanden kreeg elke gebeurtenis, elk gebaar, elk woord bijzondere betekenis, tegelijkertijd bleef het leven vreemd gewoon. Eén verhaal vertelt over een vrouw die al jaren zo gekweld werd door stemmen dat ze zelf de dood zocht. Haar familie en naasten scheppen achteraf een beeld van haar.
Door ieder verhaal speelt de vraag: hoe leven mensen in het aangezicht van de dood? Zonder voyeurisme of opdringerigheid doet Pauline de Bok verslag, precies en met mededogen.

• Een prachtig boek. – Anna Enquist

• Een must voor studenten geneeskunde. – Intermediair

• Inlevend en vol gevoel beschreven. – Algemeen Dagblad

Doodsberichten verscheen in 1999 bij uitgeverij Meulenhoff en in 2005 gaf uitgeverij L.J. Veen het boek opnieuw uit onder de titel Berichten van een naderend einde.

Alleen nog als e-boek verkrijgbaar —> Uitgeverij Fosfor

 

 
 

parken

Duizendjarig puinpark
'Kijk, hier, berenvelgras, dat heeft het hele blok overgroeid, net een vacht.' Hij tilt het groene kleed op. 'Het gaat alsmaar verder, ha, ha, het is zoiets leuks: er komen geen bloemen aan, dus mensen zien het niet.'   

de Volkskrant

 

landschap en openbare ruimte

Liefde voor beton
Wie staat er nu stil bij al die civieltechnische kunstwerken van Nederland? En wie zorgt er eigenlijk voor? Kunstwerken & Kunstwerken praat met Wiel Verbeet over 'zijn' Gelderse viaducten.   

Kunstwerken & Kunstwerken

 

gezondheidszorg

Eet vies, blijf gezond
Heerst er soms een collectieve voedselfobie? Voor je het weet koop je alleen nog driedubbeldwars gekeurmerkte etenswaren en begin je bij al het andere te kokhalzen: bacillen! bederf! hormonen! vergif! Het begint verdacht veel op smetvrees te lijken.   

Metro

 

gezondheidszorg

Sleutelen aan een wankel gestel
Ziekenhuizen hebben geen tijd voor oude en dementerende patiënten. En dus schrijft de ene na de andere specialist medicijnen voor zonder te controleren wat zijn collega bij de apotheker laat halen. Veel kwetsbare ouderen overleven dat niet.   

Vrij Nederland

 

polders

Koeien in de kerk
Vanaf de brug over het Julianakanaal gaat een haarspeldweg naar beneden. In de diepte ligt Itteren. Een dorpje dat al eeuwen dapper weerstand biedt tegen het water van de Maas.   

de Volkskrant

 

Duitsland

Feelgood oder Kühltruhe
Sie haben die Erinnerung an eine Welt, die vor immer verschwunden ist gemeinsam, die jungen Schriftsteller der ehemaligen DDR. Ein Vergleich von Meine freie deutsche Jugend von Claudia Rusch und Moskauer Eis von Annett Gröschner.   

Universiteit van Amsterdam

 

jacht

Ik verlang naar de jacht
Interview op 1 november 2014 in de rubriek `Lunchen met...´ in NRC Handelsblad, na het verschijnen van mijn roman De jaagster. `Ik vond dat ik zelf moest kunnen jagen om er goed over te kunnen schrijven.´   

NRC Handelsblad

 

divers

Louis Zwiers (5)
Audueel geheugen
Waarin hij vertelt over zijn val doordat het asfalt naar hem toe kwam, filosofeert over het afstotingsproces en zich verheugt over de liedjes in zijn hoofd.   

ongepubliceerd

 

gezondheidszorg

De Freudiaanse verleiding (3)
Ritha Korfage
`Ik kijk wat er tussen de patiënt en mij gebeurt. Dat vind ik een trefzekere gids. De ene patiënt laat ik meteen opnemen als hij zegt dat hij een eind aan zijn leven wil maken, bij een ander hóór ik het nauwelijks.´   

Intermediair

 

Duitsland

Nominatie Blankow - uit het juryrapport
`Met Blankow heeft Pauline de Bok een boek geschreven waarvan zij het non-fictiekarakter claimt, en de jury gelooft haar op haar woord, maar dit leest als een roman. Dat is een compliment. Het is altijd een waagstuk als auteurs ook zichzelf...   

Blankow