begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

Ein weites Feld

Blad: Magazine Buit
Datum: 2018-05-01
Beeld: Tijs van den Boomen

1.
 
Op de dag dat ik mijn eerste everzwijn buitmaakte, schoot ik mezelf als dierenvriend aan flarden. Tenminste, in de ogen van de buitenwereld. Dat was even slikken en ik moet toegeven, het is ook nogal paradoxaal: nooit eerder heb ik zoveel naar dieren gekeken, zo ingespannen naar ze geluisterd, zoveel gedachten aan ze gewijd en over ze gelezen. Nog nooit gingen ze me zo aan het hart als nu ik op ze jaag, er af en toe eentje dood en opeet.
 
Zes jaar en twee boeken over jagen verder ben ik gewend aan mezelf als jager en de reacties die dat uitlokt. Nog altijd prijs ik de dag waarop ik als een ontdekkingsreiziger die nieuwe wereld betrad, ein weites Feld, zoals dat in het Duits zo mooi heet, oftwel een complexe kwestie, waarmee ik mijn leven lang vooruit kan. Door de ramen van mijn Mecklenburgse koeienstal, waar ik een deel van het jaar woon, zie ik het wild lopen, ik stap naar buiten, struin door het jachtveld, zit uren met mijn geweer in een kansel – en kan er geen genoeg van krijgen. 
De boog van mijn leven spant zich terug naar mijn jeugd op het Twentse platteland. Als ik een reebok ontweid en zijn organen controleer, zie ik weer voor me hoe mijn vader in zijn witte dierenartsjas zijn scalpel in het blauwig buikvlies zette. En als ik het beest vil en in stukken snijd, herinner ik me slager Hoek aan de overkant.
Mijn louter stadse jaren zijn voorbij. De natuur is geen romantisch decor meer om me met mijn handen in mijn zakken aan te vergapen. Ik maak er deel van uit, ik heb er iets te zoeken, zet mijn lichaam in, word sterker, behendiger, mijn zintuigen scherpen zich, ik ben natuur, een predator op zoek naar buit. Ik probeer me in het wild te verplaatsen. Tegelijkertijd houden de dieren me een spiegel voor: ik zoek niet naar het menselijke in hen, ik zoek naar het dier in ons.
Als ik de trekker overhaal en het damkalf omvalt, begint mijn lichaam te trillen en te gloeien, spanning en concentratie ontladen zich. Ik noem het een geluksgevoel, euforie, maar wie dat pervers vindt, mag ook zeggen dat mijn lijf volschiet met endorfine. Dat klinkt nogal klinisch, maar ik vind het best, want zo zou je het bij dieren noemen.
 
In mijn leven vervagen de tegenstellingen. Mensen zijn dieren, mensen zijn natuur, er is geen kroon der schepping, we weten niet half wat we doen. Dat maant tot bescheidenheid, we kunnen niet zomaar over dieren beschikken, of we nu veeboer zijn, huisdieren houden of jagen.
Ik maak een dier buit omdat ik het wil eten. Ik eet alleen vlees van dieren die de kans hebben gekregen naar hun natuur te leven. Ander vlees sla ik af. Geen punt, ik kan heel goed zonder. ‘Jíj wilt geen vléés?’ krijg ik dan vaak te horen. Ongeloof is mijn deel, moet je nóú horen, schaterlachen. ‘En dat zeg jíj, als jáger?’ Ja, dat zeg ik als jager. Juist als jager.
 
Pauline de Bok schrijft, vertaalt en jaagt. Ze schreef onder meer de boeken De jaagster en Buit.
 
 

 
 

landschap en openbare ruimte

Het land van Lely
'Mooie titel, maar wie is Lely?' vroegen nogal wat mensen die over het manuscript hoorden. Moest de titel er maar aan geloven? Nee, het maakte duidelijk dat het tijd was voor een eerbetoon aan de man die Nederland zijn aanzien gaf - met 103 reisstukken.   

Uitgeverij 521

 

Oost-Europa

In het Balticum zegeviert het onland
Is het de avond, het late bleke licht dat alles ineens zo stil maakt? Het eenzame rammelen van de auto over de rechte steenslagwegen, de wolken stof die we achter ons opwerpen? Ja, en meer, het zijn de donkere dennenbossen...   

de Volkskrant

 

samenleving

Tiere sind wir, schlaue Tiere
Eineinhalb Jahre habe ich in diesem Jagdgebiet gelebt, allein mit der Landschaft, dem Wetter und den Wildtieren. Wie oft stand ich im Morgengrauen am Fenster, um mich dann abrupt vor den Bildschirm zu setzen, die niederländischen Zeitungen anzuklicken un   

Neue Zürcher Zeitung

 

divers

Louis Zwiers (1)
Tango in het ouwemannenhuis
Waarin zijn vingers in het wildeweg de oude deuntjes op zijn accordeon proberen te vinden en hij monter zegt: `Ik sta de hele dag tot je beschikking.´   

ongepubliceerd

 

dood

Berichten van een naderend einde
Hoe leven mensen in het aangezicht van de dood? `Niemandsland´ is het eerste verhaal uit mijn boek over het sterven en de dood van vijf mensen. Elk sterven is anders, elk doodgaan is alledaags én onbevattelijk.   

Uitgeverij L.J. Veen

 

bossen

Voorbij de tijd
Een bos mag best een sprookje zijn, maar je moet er ook kunnen griezelen. En dat kun je natuurlijk het beste in het donker. Ik loop over een pad met de naam Pas-op-weg, die vroeger berucht was om zijn struikrovers, en zie geen hand voor ogen.   

de Volkskrant

 

divers

Louis Zwiers (3)
Droom of werkelijkheid
Waarin hij vertelt over ruzie met de buren omdat ze een sloopauto in zijn kamer hebben gezet, zijn jonge jaren als muzikant in Parijs, en ontdekt dat het geld uit zijn zak is verdwenen.   

ongepubliceerd

 

Duitsland

Eine Analyse des Schweigens
In der Novelle Wir töten Stella lässt Marlen Haushofer (1920-1970) die Protagonistin gnadenlos das Familiengewebe untersuchen, das den Tod eines jungen Mädchens hervorgebracht hat. Der goldene Käfig hat sich in einen Kerker verwandelt.   

Universiteit van Amsterdam

 

divers

Het enneagram en het maakbare zelf
Het enneagram is een geliefd instrument voor de aanhangers van het Maakbare Zelf. Ook in het bedrijfsleven rukt het op. Het biedt voor elk wat wils, de mensheid overzichtelijk opgedeeld in negen typetjes. Een kritische verkenning.   

Intermediair

 

polders

De koning van Moordplaat
`Hij groeide in de Biesbosch op, samen met de zoontjes van de boswachter. Elektriciteit kregen ze eind jaren tachtig pas, en water midden jaren negentig. Wie in Nederland heeft er nu nog een privé-polder?   

de Volkskrant

 

select name from po_pages where id=%20%0A2
You have an error in your SQL syntax; check the manual that corresponds to your MariaDB server version for the right syntax to use near '%20%0A2' at line 3