begin over de auteur boeken vertalingen luisteren werkplaats tientjeslid links contact                 

7. Een ooievaar op jacht

Blad: Magazine Buit
Datum: 2019-09-01
Beeld: Pauline de Bok

Elk jaar kwam hij achter de maaibalk aanzweven, eind juli wanneer de boer onze weitjes gladschoor: een grote sterke ooievaar. Hij deed zich tegoed aan de amfibieën, reptielen en muizen die door de maaier kapot waren gesneden en de dagen erna kwam hij zijn toetje halen. Als we af en toe een zomer oversloegen, omdat de weides vol bloemen stonden en dus schraal genoeg waren, bleef hij weg.
Op een dag in het voorjaar zat ik te werken toen er iets opdoemde in mijn ooghoek, ik keek op, schrok van de grote gestalte die vlak langs mijn raam stapte en schoot in de lach: de ooievaar! Hij was op eigen houtje gekomen. Ik sprong op, greep mijn kijker en keek toe hoe hij een kronkelende hazelworm naar binnen probeerde te werken. Ik heb een zwak voor hazelwormen, het zijn pootloze hagedissen, net slangen, alleen knipperen ze met hun ogen, en ze lusten nog graag slakken ook. Maar ooievaars moeten ook eten.
 
Sinds die dag deed de ooievaar ons terrein elke week een paar keer aan. Heel gericht kamde hij het uit, altijd dezelfde route, wel een uur lang. Zo slecht kon het met onze biotoop dus niet gesteld zijn, ook al was de poel drooggevallen.
Het was al zomer toen ik het paadje naar de composthoop afliep terwijl de ooievaar net landde, schielijk schoot ik achter de schietwilg om hem te bespieden, terwijl hij, ook spiedend, door het hoge gras stapte. Hij hapte toe, beet! En kwam weer boven met een metalig glinsterende hazelworm, die zich om zijn oranje snavel leek te willen winden. Haastig beende hij naar het pad, gooide zijn kop net zo lang achterover tot hij een deel van de hazelworm in de lengterichting in zijn snavel had en hem door kon slikken. Ik besloot te gaan tellen, al snel had hij er vier te pakken.
Later, bij de veldstenen rand om de moestuin, nog geen vijf meter bij mij vandaan, ving hij een volwassen exemplaar van een centimeter of veertig. Niet díé, ontsnapte me, die leeft hier misschien al wel tien jaar. De hazelworm spartelde zich vrij, of nee, de ooievaar stond ineens met alleen de lange staart in zijn snavel. Snel slikt hij die door en pikte uit het lage gras de andere helft van het reptiel. Ik greep naar mijn hals toen ik de hazelworm schoksgewijs door de lange keel van de ooievaar omlaag zag glijden. Brrr, die leefde nog.
 
De gemaaide paadjes door het hoge gras waren een ideaal jachtveld. Toen we rond waren had hij elf hazelwormen verschalkt. Elf! En dat dag na dag, week na week, honderden hazelwormen, de grond moest ervan wemelen en ik wist het maar half. Nu vrees ik dat er straks nauwelijks meer over zijn. Ik zou ze gaan missen, de hazelwormen badend in de zon, of wegschietend terwijl ik veldstenen verplaats. Maar vooral: wie moest dan slakken vreten? Het is mooi geweest, meneer de ooievaar, de volgende keer verschuil ik me niet, ik jaag je van mijn erf. 

 
 

gezondheidszorg

Lekker vies, heel gezond
Gelukkig kunnen we het gekrioel van ziektekiemen niet met het blote oog waarnemen, dat heeft de schepper goed bedacht. Maar met de microscoop zijn we hem te slim af. En nu poetsen we tot we er letterlijk ziek van worden.   

Metro

 

levensbeschouwing

Het boeddhistische leven van monnik Mettavihari
Op 25 maart 2007 overleed de Thaise monnik Mettavihari. Sinds 1973 is hij het boegbeeld van het Theravada-boeddhisme in Nederland, geestelijk vader van vele Thai, geroemd meditatieleraar. 'Als je zegt dat je verlicht bent, is dat alleen maar ego.'   

Uit&thuis

 

dood

Rituele dans rond het sterfbed
Het lijkt wel of we onze vergankelijkheid steeds minder voor lief nemen. De dood is een bedrijfsongeval. Het had eigenlijk niet mogen gebeuren. We vinden het al snel onrechtvaardig als iemand sterft. We gaan gebukt onder de vraag: waarom hij?   

de Volkskrant

 

begraafplaatsen

Syrisch-orthodoxe begraafplaats
Ik lees al die exotische geboorteplaatsen: Midyat, Kefre, Al Hasakah, Beiroet, Mizizah Köyu. Gestorven zijn ze in Oldenzaal, Berlijn, Britsum, Antwerpen, Rijssen, Malmö, Hoofddorp, Keulen, Emmen. En nu liggen ze hier in Twentse aarde.   

de Volkskrant

 

parken

Tweedehands park
Het avontuurlijkste park van stadsdeel Leidsche Rijn moest het worden. `Je moet ervoor zorgen dat in een nieuwbouwwijk niet alles veilig is, dat wordt zo saai, dat is vreselijk.´ Maar dat mislukte, de bewoners willen een normaal park voor hun deur.   

de Volkskrant

 

landschap en openbare ruimte

De verklimopping van het landschap
We willen rustig wonen, dus rijden we steeds meer door tunnels en langs geluidwerende wanden. Kunstwerken & Kunstwerken onderzoekt de spagaat. Nederland, straks niet langer het land van de polders, maar het land van de groene wanden?   

Kunstwerken & Kunstwerken

 

Oost-Europa

Moldavische kiespijn
Die avond, zo ontdek ik, gaat Valéry hem zijn kies trekken. Met een nijptang. Valéry kan en durft alles, weten de anderen. Tudor krimpt nog meer ineen als hun lachen door de keuken schalt. Het wordt tijd dat hij een man wordt. Van pijn wordt hij hard.   

NRC Handelsblad

 

divers

Louis Zwiers (2)
Regen en verdriet
Waarin we zijn vrouw in de rolstoel mee uit wandelen nemen, overvallen worden door tranen om haar dode moeder en bij de slijter een paraplu lenen.   

ongepubliceerd

 

Duitsland

Literaturfestival Wortgarten
Auf Wortgarten, Literaturfestival in der Ückermark, las ich Fragmente, die ich vor 25 Jahren über Fürstenwerder geschrieben habe. Es war während der Wende, als die Dorfpolitik brodelte und kochte. Eine literarische Reise zurück in die Zeit.   

ongepubliceerd

 

Duitsland

`Het laatste gat voor de hel´
Hoe verliep de Wende op het Oost-Duitse platteland, ver van Berlijn en de wereldpolitiek? Versalg uit Fürstenwerder, een dorp in de Uckermark, dat begin 1990 volledig op z'n kop stond. 'Marktfähig worden we nooit.'   

Maandblad O

 

select name from po_pages where id=%0A2

fout